Mısır Ana | Kızılderili Mitolojisi

-MISIR ANA- Ulu yaratıcı dünyayı yarattıktan sonra babası güneş annesi rüzgar olan bir insan (erkek) yarattı. Bu erkeğe dünyada nasıl hayatta kalabileceğini öğretti. Ateş yakmayı, avlanmayı, su bulmayı…

• Bir zaman insanın yaşamını gözlemleyen ulu yaratıcı yaratma işine insanın ihtiyaçlarını gözeterek devam etti. Nihayetinde yalnızlığını gidermeye karar verdi. Gökten bir çiy damlası düştü ve güneş onu güzeller güzeli bir kadına dönüştürdü.

• Kadın dünyaya gelir gelmez ilk sözü “Ben sevginin ve bereketin kaynağıyım. Doğacak nesillere sevgiyi öğretecek, rızıklarını sunacağım.” dedi. Ulu yaratıcı yaratma işini tamamlamıştı. Şimdi huzurla kuzeydeki ebedi istirahatgâhına çekilebilirdi.

• Adam ve kadın birbirlerini sevdiler, seviştiler, ürediler. Yıllar geçtiğinde artık sayıları yüzlerle ifade ediliyordu. Ne var ki ulu yaratıcıdan öğrendikleriyle hayatta kalmaları çok zordu. Avlayabilecekleri hayvanların sayısı kısıtlıydı ve kendileri sürekli çoğalıyorlardı.

• Bir gün İlk Ana çadırında otururken çocukları hesap sorar biçimde çadıra doluştular. “Senin ilk sözlerinden biri bizim rızkımızı temin etmek değil miydi? Biz açız! Bize yemek bulmalısın, bizi doyurmalısın.” dediler. İlk ananın yaşlı yüzüne hüzün çöktü. Biraz düşündü sonra:

• Kocasına dönerek: “Beni öldürmelisin” dedi. Kocası İlk Ana’nın üzüntüden ne söylediğini bilmediğini düşündü. Ne var ki İlk Ana’nın fikri değişmiyordu. Ne yapacağını bilemeyen ilk insan soluğu kuzeyde, ulu yaratıcının yanında aldı. İlk Ana’nın durumunu anlattı. Ulu Yaratıcı:

• “İlk Ana ne söylediğini bilerek konuşur. Onun dediğini harfiyen yapmalısın, yoksa ölen yalnızca o olmayacak, tüm nesliniz de ölecek” diye cevapladı. İlk insan hayal kırıklığı içinde yurduna döndü. Karısına “Ne yapmalıyım söyle.” dedi. İlk Ana anlattı.

• “Güneş en tepedeyken beni sen öldüreceksin! Sonra iki oğlum, iki ayağımdan bağlayarak beni boş ve çorak topraklarda, etlerim kemiklerimden ayrılıncaya dek sürükleyecekler. Kalan kemiklerimi de sürükledikler toprakların ortasına gömecekler. 7 dolunay dönümü bekleyeceksiniz.”

• İlk insan ızdıraplar içinde karısının isteğini yerine getirdi. İki oğlu da annelerinin cesedini alıp boş topraklarda etleri dökülünceye dek sürüklediler. Aradan 7 dolunay dönümü zaman geçti. İlk insan ve evlatları annelerinin sürüklendiği topraklara geldiler.

• Her yerin ipeksi püsküllere sahip, yemyeşil bir bitkiyle kaplandığını gördüler. O zaman annelerinin neden kendisini feda ettiğini anladılar. Bu bitki onları hayatta tutacak mısırdı. O günden sonra İlk Ana, Mısır Ana olarak da anıldı. Kemiklerin gömüldüğü yere de baktılar.

• Orada da hoş kokulu bir başka bitki buldular. Bu bitkiyi kurutup yaktılar, dumanını soludular. Ne zaman mısır yeseler, ne zaman o bitkinin dumanını solusalar, İlk Ana’yı ve onlar için kendini feda edişini anımsadılar.