Corona Virüsü Hastaları | Evde

Şu sıralar herkesin gündeminde #Kovid19 var malum. Bizim evin de şu an sıcak gündemi bu. Bu flood, bir akrabası, eşi ya da dostu kovid19’la enfekte olmuşlar için.

  • Bundan sonrasında tıbbi bilgi yok, tıbbi tavsiyeler için doktorları dinleyin. Ben biraz “Evde bir kovid19’lu ile yaşamak” meselesine değineceğim.
  • Eşimde 10 gün süren öksürük, yorgunluk, öksürmekten kaynaklı olduğunu sandığımız göğüs ağrısı, tat duygusunda azalma, ardından 3 gün ateş olunca acile gittik.
  • Kan testinde influenza negatif çıktı. Röntgen sonucunda hafif bir zatürre başlangıcı görüldü. Kovid19 için test yapıldı.
  • Testin sonrasındaki 5 gün, eşim kuru öksürük dışında hiç semptom göstermedi. Onu bir odada izole ettik. Evde astım ve romatizma hastası annem olduğu için karşılaşmamalarına özen gösterdik.
  • Testi yaptırıp eve geldikten sonraki ilk gün karantinanın gerekliliği konusunda evdeki herkes hemfikirdi. Fakat sonrasında büyük bir belirsizlik başladı. Test sonucunun negatif olacağı, boşu boşuna kendimizi izole ettiğimiz gibi düşünceler belirmeye başladı.
  • Bir yanda “Yok canım, kovid19 değildir” diyorsunuz, diğer yanda dokunduğunuz her yeri dezenfekte ederek önlemleri sıklaştırıyorsunuz. Çelişkili bir durum.
  • Test sonucu çıkana kadar her şey muğlak. O belirsizlik birkaç gün sonra ağırlaşmaya başlıyor. Her an fenalaşacak mı, bizi ne bekliyor, nasıl hazırlanmalıyız soruları kafanızda dönüyor. Daimi bir rahatsızlık hissi.
  • Bende semptomlar başlar mı? Yoksa benden mi ona bulaştı? İkimizin de acil hastaneye yatması gerekirse çocuklar ne olacak? En büyük soru bu sonuncusu.
  • Evde annem, ben ve eşim aynı anda hastalansak, solunum cihazına bağlanacak raddeye gelsek, çocuklara ne olacak? Ebeveynseniz bu soru sizi mahvediyor.
  • Bu senaryolar için “bize bir şey olursa…” ile başlayan mesajlar atıyorsunuz. Yazılı olsun, ileride hukuki sorun çıkarsa delil olur falan diye düşünüyorsunuz. Bir delilik hali.
  • Bu arada garip bir şey oluyor: İnsan her şeye alışıyor. Salgın ilk çıktığında endişe beynimi didikliyordu. Evde birisi test yaptırınca, en azından işler biraz daha belirginleşmeye başlıyor. Çünkü test sonucu gelene kadar artık resmen şüpheli bir vakasınız.
  • Bu duyguyu nasıl anlatsam bilmiyorum ama 2 aydır her yerde korona korona diye bangır bangır bağırıldığı için “enfekte olayım da artık bitsin bu bekleyiş” gibi bir psikolojiye de giriyorsunuz.

Mutlaka Oku; Corona Virüsü; Korku Salgını!

  • Neticede kaç kaç nereye kadar? Madem bir gün herkes bu virüsle tanışacak, ilk enfekte olanlardan olmak daha mı iyi sanki gibi şeyler düşünürken bir yandan da snapchat’te komik video çekebiliyorsunuz. Alışmak böyle bir şey. (Tabii bunlar virüsü hafif atlatanlar için geçerli.)
  • Kafayı yemiyorsunuz yani. Eğer evdeki hasta acil tıbbi yardıma ihtiyaç duymayacak şekilde hastalığı geçiriyorsa, siz de duruma alışıyorsunuz. Ama ortada bir risk var: Siz. Doğru ya, siz ne olacaksınız?
  • Bir hastaya şefkat gösterirken, ondan size bir şey bulaşmasın diye temkinli davranmak, çok zor bir denge. İzolasyon odasına yemek götürüyorsunuz, iki çift laf ediyorsunuz.
  • Ama karşınızdaki insandan kendinizi korumak zorundasınız ve anne-babanıza, eşinize ya da sevdiğinize abartılı bir temkinle yaklaşmak, kelimenin tam anlamıyla ona “vebalı” gibi davranmak zorunda olmak çok yabancı ve itici bir duygu.
  • Bu arada son 2 hafta görüştüğünüz herkese mesaj atıyorsunuz. Onların da enfeksiyon riski taşıdığını söylüyorsunuz. Tam burada işler biraz zorlaşıyor. Çünkü suçluluk duygusu sizi sarıyor. Ya son haftalarda görüştüklerinizden birinde koronavirüs tespit edilirse?
  • Ya başkalarının hastalığının “suçlusu” sizseniz? Üzülmeyin, size home office yaptırmayan patronunuz ve geçiminizi sağlamayan bir devlet varken bu konuda vicdan azabı yapmanız gereksiz. Bulaşma zincirindeki suçlu siz değilsiniz.
  • Sizi arayıp geçmiş olsun diyen herkese ölçülü, hatta ümitvar ve neşeli cevaplar vermek gibi bir zorunluluk hissedebiliyorsunuz. Neticede herkes koronavirüs karşısında artık potansiyel hasta. Onları korkutup, endişelendirmek yerine güçlendirmek gibi bir sorumluluk duyuyorsunuz.
  • Bizim gibi yurt dışında yaşıyorsanız, sizin için endişelenmek dışında hiçbir şey yapamayacak olan Türkiye’deki akrabalarınıza durumu çaktırmamaya çalışıyorsunuz. Boşuna üzülmesinler.
  • Ve tüm bunlar olurken, test sonucu geliyor. Eşiniz kovid19 pozitif. Bir anlık rahatlama (çünkü belirsizlik kalktı), ardından gelen korku ve endişe (şimdi ne olacak?) Bir anda dünyadaki yarım milyon insanla aynı kaderde buluştunuz. Herkese merhaba deyin.
  • Şimdi kovid19’la nasıl bir münasebet kuracaksınız? Bir anda zühd hayatına geçiş yapıp kaza namazlarınızı mı kılmaya başlayacaksınız? Virüsü hafife alıp şaka mı yapacaksınız? Hiçbir şey yokmuş gibi devam mı edeceksiniz?
  • Bir anda savaş moduna geçip, “seni yeneceğim korona” falan mı diyeceksiniz? Bu alternatiflerin hepsi o kadar anlamsız ki, hayatınızı dışarıdan izliyor gibi bir duyguya kapılıyorsunuz. Tüm dünyanın aylardır konuştuğu meteor sizin evinize düşmüş gibi bir duygu.
  • Soranlara hastalık konusunda çok iddialı şeyler söylememeye çalışıyorsunuz. Daimi bir temkin hali. Bedeninizi daha fazla dinlemeye başlıyorsunuz. Ciğerlerimde bir ağrı mı var, öksürüğüm mü arttı, biraz ateşim mi çıktı.
  • Ama bütün bu düşüncelere, refleksiyona falan zaman yok, küçük kızınız sizden pijamaskeliler resmi yapmanızı istiyor. Ona “diego bir dur allahını seversen” diyecek haliniz de yok, çünkü dört yaş. Evde eğlendirilmeyi bekleyen iki çocuk gözünüzün içine bakıyor.
  • Eşinize vitamin, zencefil, bal, sarımsak, limon, kekik çayı, meyve, tavuk suyuna çorba, yani yarasa dışında Allah ne verdiyse yediriyorsunuz. (Şşt tamam yarasa marasa ne ayak, virüsle şaka olmaz.)
  • Bugün ailece resmî olarak karantinanın yedinci günündeyiz. Dışarı çıkmamız katiyen yasak. Alışverişimizi, dünyada sayıları azalmış iyi insanlar, arkadaşlarımız, komşularımız yapıp kapının önüne bırakıyor. 24 saat evin içinde olan çocukları balkonda güneşe tutuyoruz.
  • Karantinanın bitmesine 1 hafta var, eşimin durumu çok şükür iyi. Benim, annemin ya da çocukların enfekte olup olmayacağını bilmiyoruz. Ama şu anda bizimle benzer durumda olan binlerce insan olduğunu biliyorum.
  • Yalnız olmadıklarını, benzer yollardan yürüdüğümüzü duymak belki onlara iyi gelir diye, ucu açık olan bu süreci yazıyorum. Mesela ben, kovid19 pozitif çıkınca bir anda küt diye düşüp öleceğimizi zannediyordum. Evet, tıbbi bilgim dağlar kadar engin, kabul ediyorum.
  • Belki sizin, belki bir yakınınızın kovid19 testi pozitif çıktı. Sizi teselli edebilecek bir cümlem yok. Üzülüyor ve endişeleniyorsunuz. Ama yalnız değilsiniz. Küresel bazda ortak kaderi yaşayan koca bir topluluğuz. Ve Allah izin verirse bunu da atlatabiliriz.

Yazar; Elif Zehra

guest
1 Yorum
Inline Feedbacks
Tüm Yorumları Göster
Anonim
Anonim
2 ay önce

maltawildplants Hypericum Triquetrifolium Olarak yaz ve ara.
Çıkan dosyayı tıp eğitimi almış biriyle inceleyin.

mutlakaoku.com © 2016 | Pdf Kitap İndir | Facebook video indir | Yorumlar Libros Gratis | Pdf Free Books Download |
1
0
Bu konuda sen ne düşünüyorsun? Yaz Mutlaka Okunsun...x
()
x