Büyük Türk hikayecisi Ömer Seyfettin'in Hayatının Son Günleri! ("Neredeyiz?")

Büyük Türk hikayecisi Ömer Seyfettin’in anısı önünde saygıyla eğilirken: (Değerli yazar dostum Necati Güngör’den alıntıdır):

Ömer Seyfettin,yaşamının son günlerinde iştahtan kesilmiş, yiyemiyor,içemiyordu. Zaman zaman da ateşi yükseliyor, kendini kaybediyordu…
Kendine geldiğinde, çökmüş bir toplumun moralini yükseltecek hikâyeler yazıp Babıali’ye götürüyordu. Evinin kirasını ödemek ve geçimini sağlamak için ayda en az sekiz yazı yazması gerekiyordu.
Bir gün Babıali Yokuşu’ndan inerken rastladığı bir dilenci elini uzatarak “Açım!” diye seslendi ona. Ömer Seyfettin dilencinin avucuna para bırakırken: “İkimiz de açız ama, ne mutlu ki sen yiyebiliyorsun!” dedi.
Bu olaydan birkaç hafta sonra yine açlık ve ateşten baygın halde, arkadaşı Ali Canip’in kollarında hastaneye taşınıyordu.
Bindikleri fayton tam da Haydarpaşa Köprüsü’nün üzerinden geçerken Ömer Seyfettin göz kapaklarını araladı ve çevresine son kez bakındı; nereden geçtiklerini çıkaramadı. Arkadaşına sordu: “Neredeyiz?” Bu soru da onun yeryüzündeki son sözü oldu! Gözlerini yeniden kapadı.
Hastaneye ulaştıklarında bir daha hiç açılmayacaktı! Büyük hikâyeci hastanede kendine gelemedi, gözlerini açıp da yeryüzüne bir daha bakamadı!…