Selamsız, Kavgasız, Töresiz.. Biz bu çağda doğmayacaktık, Nerde kaldı o çağlar!

Uykularım bölünüyor.. Günden güne ufkumuzun sınırları daralıyor, göğsümüz sıkışıyor..

Ruhumuzu doyurmuyor “batılı” kelamlar.. Gönlümüz hazetmiyor “polemiklerden”.. Çileye hasret kaldık.. Dengeler adına mı bu sessizliğimiz?
Susmak zorunda kalmanın azabı, soylu kavgaların çilesinden çok daha acı..
Selamsız, Kavgasız, Töresiz.. Biz bu çağda doğmayacaktık..
Hasretle düşlediğimiz çağlarda ki gibi soylu sevdalarımız, soylu kavgalarımız olmalıydı bizlerinde.. Nerde?
Nerde kaldı o çağlar ki; Kerkük’ten, Urumci’den, Karabağ’dan, Çeçenya’dan, Kosova’dan bahsederdik..
Nerde kaldı o çağlar ki; Mostar’dan geçer, Kanije’de soluklanır, Orhun’un kaynağından su içerdik..
Nerde kaldı o çağlar ki; Altaylardan Tuna’ya.. Toroslardan Savalan’a.. Erciyes’ten kopmuş bir çığ gibi Turan’a, Turan’a, Turan’a koşardık..
Nerde kaldı o çağlar ki; Çağlar açıp, çağlar kapatırdık..
Bizim ellerimiz uzandımı, Türkistan’da el tutardı.. Tebriz’de dolan göz bizim ellerimizde akardı.. Peki ya şimdi?
Ayaklarımız yalnız Ankara’da mı dolaşır? Edirne’den Kars’a kadar mı mefkuremiz?
Viyana’da çürüdü mü Kızıl Elma söyle! Çeğen tepesinde tükendi mi bütün düşlerimiz..
Ellerimiz avuçlarımızda sıkılı mı kaldı, kör mü oldu gözlerimiz? Yok mu bize yol gösterecek bir İsmail Enverimiz?
Bu uyku hali niye? Hayallerimizi siyasete kurban mı verdik? Hangi siyasi cümle doyurdu gönüllerinizi?
“Essalatu hayrun minen nevm” “Kıyâm et ve doğrul yerinden!”
Yine düşler kuralım.. Düşlerimizde; Vey ırmağından abdest alalım.. Tanrı dağlarında namaz kılalım..
Yine düşler kuralım.. Düşlerimizde ülküdaşım, Börtecine yol göstersin bize..